ايشان را ، بىواسطهء غريبى فراگرفته . نقطهء دوم ، در ذكر فضلايى كه مؤلف ، ايشان را ديده اما ملازمت ننموده و اشعار ايشان را از غيرى شنيده . نقطهء سوم ، در ذكر شعرايى كه مؤلف ايشان را نديده و اشعار ايشان را ، به واسطه شنيده . و از مخصّصات راقم اين حروف كه پرتو التفات هيچ مصنّفى ، در اين فنّ ، بر آن نتافته آن است كه هرجا غزلى ، يا قصيده‌اى و امثال آن ايراد نموده ، اسامى بحور آن را با اركان موازين عروضى ، به رسم « منه » بر حاشيهء كتاب ، در همان محل مرقوم گردانيده ، مأمول از كرم كافهء مصنّفان زمان و عامهء مؤلفان دوران ، آن است كه : نظم : هرچند كه اين نسخه به وجه حسن است * بس نيست همين عيب كه تأليف من است فتور و قصورش را ، به ذيل لطف ، مستور داشته ، به عين عنايت ، منظور گردانيده ، به قلم كرم مشكين رقم ، خلعت ترصيع تصحيح پوشانند : رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنا عَذابَ النَّارِ « 1 » و الشروع فى المقصود و التّوكل على اللّه الودود .

--> ( 1 ) . سورهء بقره ( 2 ) ، 201 .